Bizimle iletişime geçiniz

BOLD ÖZEL

Cezaevinde yine bir ölüm: KHK’lı öğretmen Kemal Bilici hayatını kaybetti

Üç yıldır tutuklu 25 yıllık KHK’lı sınıf öğretmeni Kemal Bilici, hayatını kaybetti. Bilici’ye son dönem ağır dozda ilaçlar verildiği öğrenildi.

CEVHERİ GÜVEN

BOLD ÖZEL – Manisa’da sınıf öğretmeniyken 15 Temmuz’dan sonra KHK’yla ihraç edilen ve ardından tutuklanan Kemal Bilici, tutukluluğunun üçüncü yılında hayatını kaybetti.

KHK’yla ihracının ardından 2016 yılı 18 Ağustos’unda gözaltına alınan Kemal Bilici’nin aralarında bulunduğu 18 KHK’lı öğretmen tutuklandı. 7.5’ar yıl ceza verilen öğretmenlerden Kemal Bilici, Manisa T Tipi Cezaevinde tutuluyordu.

Tutuklandığında hiçbir sağlık sorunu olmadığı öğrenilen, Kemal Bilici’nin cezaevinde yaşadığı sorunlar nedeniyle psikolojik problemler yaşamaya başladığı belirtiliyor.

Çevresinden gelen baskılar nedeniyle, oldukça bunaldığı belirtilen Bilici’ye cezaevinde “kapalı alana bağlı depresyon” teşhisi konulduğu, psikolojik ilaçlar verilmeye başlandığı öğrenildi.

İLAÇLARI KULLANDIKÇA KONUŞAMAZ HALE GELDİ

İlaçları kullanmaya başladıktan sonra düşünce yapısında bozukluklar, hareketlerinde sınırlamalar ve yavaşlama gibi problemler yaşamaya başlayan Bilici’nin, son dönemde telefonda konuşamaz hale geldiği belirtiliyor.

İlaçların ağır geldiği aile tarafından belirtilmesine rağmen kapsamlı bir sağlık kontrolünden geçirilmeden ilaç verilmeye devam edilen Bilici’nin dikkat dağınıklığı nedeniyle ailesinin uyarılarını da tam olarak anlayamadığı ifade ediliyor.

RUH VE SİNİR HASTALIKLARI HASTANESİNE SEVK EDİLDİ

Savcılığa yapılan başvuruların ardından cezaevi yönetiminin de Bilici’nin durumunun oldukça ağırlaştığını gözlemlemesi üzerine Bilici, 22 Ağustos’ta Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ne sevk edildi.

Derhal hastaneye yatışı yapılan Bilici’nin ilaçlarının dozu düşürülürken, durumunun düzelmeye başladığı belirtiliyor.

ÜÇ TUTUKLUDA DAHA BENZER PROBLEMLER

Aynı hastanede Manisa T Tipi Cezaevinden getirilen başka üç tutuklunun da benzer biçimde yavaş hareket etme, konuşma güçlüğü ve dikkat dağınıklığı gibi rahatsızlıklarla tedavi altında oldukları öğrenildi.

Cezaevinde psikolojik sorun yaşayan herkese aynı ilaçların aynı dozda verildiği ve ilaçların ağır geldiği iddia ediliyor.

Bilici’ye Zestat ve Gyrex isimli iki ilacın verildiği belirtiliyor. Ancak Bilici’nin ilaç kullandığı dönemde dikkatinin dağınık olması nedeniyle ilaçların dozu ve başka ilaç kullanıp kullanmadığı bilinmiyor.

11 EYLÜL ÇARŞAMBA GÜNÜ HAYATINI KAYBETTİ

Hastanede tedavisi sürerken, 11 Eylül Çarşamba günü Bilici’nin hayatını kaybettiği öğrenildi. Verilen ilk bilgiye göre Bilici kalp krizi nedeniyle hayatını kaybetti. Yaklaşık üç saat süren bir otopsi yapılan Bilici’nin kesin ölüm nedeni otopsi raporunun açıklanmasının ardından belli olacak.

25 yıllık öğretmen ve iki çocuk babası olan Bilici’nin cenazesi Manisa Sarıgöl’de defnedildi.

 

CEZAEVLERİNDE YÜZLERCE HASTA TUTUKLU VAR

15 Temmuz’un ardından cezaevlerinde hastaneye sevk etmeme ya da geç sevk yaygın bir uygulama haline getirildi. Hasta tutukluların tahliye edilmemesi de uygulanan başka bir yöntem.

İnsan Hakları Derneği (İHD) Merkezi Hapishaneler Komisyonunun raporuna göre hapishanelerde 457’si ağır olmak üzere bin 333 hasta mahpus bulunuyor.

Gültekin Avcı’ya tahliye kararı

 

 

BOLD ÖZEL

15 Temmuz Ahırı’nda tutulan askerlerden biri ilk kez konuştu

15 Temmuz’un sembol fotoğraflarından biri ahırda çıplak halde kelepçelenmiş askerlerdi. Çok tartışılan fotoğraftaki askerlerden biri ilk kez konuştu, yaşananları anlattı…

CEVHERİ GÜVEN

BOLD ÖZEL – Mutlu Gülerce, Kara Harp Okulu mezunu kursiyer bir teğmendi. 15 Temmuz sonrası gözaltına alındı, tutuklandı ve mesleğinden ihraç edildi. 15 Temmuz’un sembol fotoğraflarından biri olan “ahırdaki çıplak askerler” fotoğrafındaki ters kelepçeli askerlerden biriydi.

ORADA NELER YAŞANDI

O fotoğrafın nerede çekildiği, orada neler yaşandığı ilk kez ortaya çıkıyor.

15 Temmuz sonrası tutuklanan kursiyer jandarma teğmen Mutlu Gülerce, uzun süren sessizliğinin ardından konuşmaya karar verdi. Saadet Partili Avukat Ali Aktaş’ın fotoğrafı paylaşıp “Darbeci eşekleri ahıra kapatmışlar” tweetinin çok konuşulması üzerine Mutlu Gülerce ilk kez konuştu.

Eski asker Mutlu Gülerce’nin anlatımıyla o ahırda yaşananlar:

KESİNLİKLE SİLAH KULLANMADIK

“Kara Harp Okulu 2015 mezunuyum. Sınıfım Jandarma 15 Temmuz’da Ankara Beytepe’deki Jandarma Sınıf Okulundaydık. Eğitim görürken 15 Temmuz gecesinde, gece eğitimi şeklinde başlayıp, daha sonra terör saldırısı şeklinde ilerleyen bir durum oldu bizde de. Türk Silahlı Kuvvetleri’nde pek çok yerde olduğu gibi.

Jandarma Okullar Komutanlığı davasında yargılanıyorum ben. Bu davada yargılanan herhangi bir subay ya da rütbeli kesinlikle birlik dışına çıkmamış ve kesinlikle silah kullanmamış insanlar.
O gecenin sabahında Veli Tire albay isimli asker ya da asker görünümlü şahıs, yanında bir ekip, bizim eğitim gördüğümüz yerin bir amfisi vardı bizi oraya emirle toparladılar. Gece okulda olan ve olmayan komutanlarımız var. Bizim kursiyer olduğumuzu ifademizi alıp bırakacaklarını söylüyorlardı.

TOKAT YEDİLER HAKARETE UĞRADILAR

Yaklaşık 250 civarı kursiyer var belki 10 tane de rütbeli. Ankara Belediyesinin araçlarına, bir iki de askeri servise bindirilerek Ankara’da bulunan Gaffar Okkan Atlı Spor Tesisleri’ne götürüldük. Plastik kelepçe, koli bandı, ip artık ne buldularsa ellerimizi arkadan kelepçelediler.

Atlı Spor Tesisi’ne gelince artık meselenin bizim düşündüğümüz boyutun çok ötesinde olduğunu gördük. Çünkü kapıdan girer girmez bariz küfürler hakaretler başladı. Otobüsümüzü bir yerde durdurdular, bakıyoruz bizden önceki gelen otobüsteki rütbelilerin rütbelerini söküyorlar kamuflajlarını söküyorlar, sadece iç çamaşırlarıyla kalıyorlar.

Ne yazık ki sadece rütbeli olduğu için komutanlarımızdan tokat yiyeni, hakarete uğrayanları gördük. Kendi servisimde bir arkadaşım, hiçbir şey yapmamasına rağmen bir polis dışarıdan ona küfrediyordu. O da sadece o küfre tepki gösterdi, servisimize gelinip arkadaşımıza tokat atıldı, küfür edildi.

İÇ ÇAMAŞIRIMIZ KALANA KADAR SOYULDUK

Daha sonra biz de iç çamaşırlarımız kalana kadar soyundurulduk. Özel eşyalarımız, cüzdanlar, telefonlar herhangi biçimde resmi kayıtla alınmadı. Hepsi bir çöp poşetine toplandı. Hakaretler eşliğinde, zor kullanarak, o resmin çekildiği yere geldik.

Orası atların koşturulduğu alan. Oraya biz gelmeden önce yaklaşık 200’e yakın asker getirilmişti. Biz de 250’ye yakın kişi geldik. 400’ü aşkın kalabalık oldu sonlara doğru.
Girdiğimizde insanlar dizüstü çöktürülmüş, duvarlara bakacak şekilde ters kelepçeli. Küfür edeni mi ararsınız, başka kötü muamele edeni mi. Gelene hakaret ediliyor aşağılanıyor.

36 SAAT AÇ TUTULDUK HORTUMLA SULANDIK

Orada 36 saat kaldık. Tüm bu süre boyunca herhangi biçimde yiyecek verilmedi. Sadece bir hortum getirilmişti. Oradan su ihtiyacı karşılanıyor. Sıraya geçiyorsun. Onun için de belli süre lazım. Polisin biri elinde hortum tutmuş, su sürekli akıyor, içiyorsun, kafasına göre, tamam, diyor polis. Kızıyor kendine göre, su yok deyip vermiyor, götürüyor hortumu. Orada hem açlık hem de susuzluktan bayılanlar oldu.

Ortam çok gergin. Askerlere küfür ediliyor, polisler resimlerini çekiyorlar. Bugün o ahırdaki resim denilen resmin ortaya çıkma sebebi de oradaki polislerden biri aracılığıyla medyaya düşmüştür. Daha sonrasında Ali Aktaş gibi insanlar da kayıt altına almış.

BAYILANLARA HİÇBİR MÜDAHALE YAPILMADI

Ayağa kalkmak yasak, konuşmak yasak, sürekli sıraya geçirip sayıyorlar. Hem psikolojik hem fizyolojik baskı var. Ara ara gelip tokat atıyorlar. Gerilimi sürekli en üst seviyeye çıkarmaya çalışıyorlar. Birkaç kişinin orada o an için psikolojik eşiği aşıldı ve sinir krizi geçirenler, bayılanlar oldu arkadaşlarımdan. Ama hiçbir ilk yardım ya da herhangi bir sağlık müdahalesi yapılmasını bırakın, neyin var bile denmedi. Bayılan orada kendine gelene kadar durdu.

TUVALETİ ORADAKİ DUVARA YAPTIRDILAR

Tuvalet ihtiyacını, bulunduğumuz yerin bir köşesine gönderiyorlardı, gidin oraya yapın diye. Bazen bulunduğumuz alanın dışına çıkartıp oranın duvarına yaptırıyorlardı aceleyle. Büyük tuvaletleri, orada birkaç tuvaletin bulunduğu yere çıplak ayakla kelepçeli götürüp getiriyorlardı.

RÜTBELİLERİ TEKLİ AT BARINAKLARINA ALMIŞLAR

Biz atların koşturulduğu alanda tutuluyorduk. Diğer rütbeli olanlardan mesela, bir tane atın girdiği alana sokmuşlar adamı, ne yapıyorlar, nasıl muamele ediyorlar onları düşünün artık. Küfür dayak, işkence ediliyor. O şekilde vardı. Bulunduğumuz alanda en yüksek binbaşı ve albay vardı. 15 Temmuz’daki en trajik yer değildi ama saydığım hak ihlalleri oldu.

İKİNCİ VE ÜÇÜNCÜ TOPLAMA ALANLARI

Sonra bizi otobüslere alıp Polis Akademisinin spor salonuna götürdüler. 4 gün de Polis Akademisinin spor salonunda kaldık. Küçük ekmek ve küçük reçelden oluşan öğünler veriliyordu. Sonra da Sincan Cezaevinin içinde toplanma alanı yapmışlar oraya götürüldük. Bir hafta boyunca çıplak sadece iç çamaşırımızla tutulduk.

YARALI KOMUTANA TEDAVİ YAPILMADI

Sincan’daki toplama alanı da etrafı muşambalarla çevrilmiş, üstü açık bir yer. Çok geniş bir alandı. En kötü polisleri getirmişler. Sürekli hakaret, “gelsin sizi peygamberiniz kurtarsın” gibi şeyler söylüyorlardı. Sıra sıra bizi tutuyorlardı.

Orada birkaç yerinden kurşun yarası almış bir komutanımız vardı. Sadece yaraları sarılmış, orada hiçbir tedavi yapılmadan Allah’a emanet duruyordu.

Sürekli çıplak haldeydik ve çok soğuktu. Rahatsızlanan arkadaşlar oldu. Böbrek rahatsızlığı olan bir komutanımız vardı, çok kötü oldu. Hem ahırda hem Sincan’da çok üşüdük. 10’lu halkalar yapıyorduk Sincan’da ki soğuktan korunabilelim. Ahır, Polis Akademisi ve Sincan toplama yerinde hep ters kelepçeliydik.

HAKİM SUÇSUZ OLDUĞUNUZU BİLİYORUM DEDİ

Sonrasında mahkemeye çıkartıldık. Kursiyer olarak bizim derdimizi daha rahat anlatmamız gerekiyor. Emir komuta zinciri içerisinde olarak. Bizim gibi birlik dışına çıkmayan arkadaşlardan ilk 20 kişiyi saldı hakim. Ama sonra tutuklama sayısı düşük olacağı için herhalde baskı geldi. Sonra biz girdik mahkemeye, hakim ‘herkesin tutuklanmasına kara verdim’ dedi. Hakim 50 yaşlarında biriydi, hafif arkasını döndü, ‘suçsuz olduğunuzu biliyorum ama yapacak bir şey yok şu an’ dedi.

Daha sonra tutuklanınca da Sincan Cezaevi’ne gönderildik. 9 ay 10 gün kaldım cezaevinde.

NE DARBECİYİM NE DE EŞEK!

Oraya götürülen kursiyer teğmenler olarak biz birlik dışına çıkmadık, hiçbir biçimde kimseye karşı silah kullanmadık. O resimdeki askerlerden biriyim ama Ali Aktaş’ın söylediği şekilde ne darbeciyim ne de eşeğim. Ben ve arkadaşlarımın çok hakkı ihlal edildi, hepimiz masumuz.

Okumaya devam et

BOLD ÖZEL

İşaret diliyle anlattı: Annemi serbest bırakın

Yaklaşık dört aydır  Elbistan E Tipi Kapalı Cezaevinde tutuklu bulunan Elif Kısa’nın duyma ve işitme engelli oğlu Ahmet Kısa işaret diliyle yetkililere seslendi.

SEVİNÇ ÖZARSLAN

BOLD ÖZEL –  3 Aralık 2019 Dünya Engelliler Gününden bu yana tutuklu olan Elif Kısa’nın işitme engelli oğlu Ahmet Kısa, işaret diliyle bir video yayınlayarak annesinin serbest bırakılmasını istedi. Ahmet Kısa, “Abim oda oda annemi arıyor. Abim annemin serbest kalmasını istiyor, üzülüyor. Ben de annemin serbest kalmasını istiyorum ve artık resim çizmek istiyorum. Annem şimdi tutuklu” dedi.

Elbistan’daki atölyesinde resim yapan Ahmet Kısa Bugün ninemin ölüm yıl dönümü, annem şimdi çok üzülüyordur. Annem 77 gündür tutuklu. Annem tutuklu olduğu için çok üzgünüz. Annemi serbest bırakın. Annem abime baksın. Abim üzülüyor. Annemi çok seviyorum. Hepimiz çok üzgünüz. Doğru söylüyorum. Çok üzgünüz. Annemi serbest bırakın. Teşekkürler.” ifadelerini kullandı.

TBMM GÜNDEMİNE TAŞINMIŞTI

Kürt soruşturmaları kapsamında tutuklanan Elif Kısa, mahkeme tarafından vasi tayin edildiği bir tutukluya para yatırdığı için örgüt üyesi olmakla yargılanıyor. 64 yaşındaki Elif Kısa, 3 Aralık Dünya Engelliler Gününde, gizli bir tanığın aleyhine verdiği ifade nedeniyle eşi Ali Kısa ile birlikte tutuklanmıştı. Elif Kısa’nın 44 yaşında oğlu İsmail Kısa ağır zihinsel ve bedensel engelli. 41 yaşındaki Ahmet Kısa ise duyma ve konuşma engelli. Elif Kısa’nın durumu HDP milletvekilleri tarafından Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) gündemine taşındı ama henüz bir sonuç olmadı.

Ahmet Kısa ve annesi Elif Kısa

Elif, Ahmet, Ali Kısa (soldan sağa). Oturan İsmail Kısa.

HDP’li anne baba tutuklandı iki engelli çocuk evde yalnız kaldı

Okumaya devam et

BOLD ÖZEL

KHK’lı Vahap Salman: Hollanda’dan döndüğüme pişmanım

İlyas Salman’ın KHK’yla ihraç kardeşi Vahap Salman 1990’larda yaşadığı Hollanda’dan döndüğüne pişman. Salman, ağaç kökü yemekten başka yol bırakılmadığını belirtiyor.

SEVİNÇ ÖZARSLAN

BOLD ÖZEL- İstanbul KHK’lılar Platformunun üyeleri arasında bulunan Vahap Salman, Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma Hastanesinde sağlık görevlisi olarak çalışıyordu. 1 Nisan 2018’de çıkarılan 696 sayılı KHK ile ihraç edildi. Komünizm propagandası yapıyor diye 5 kişi tarafından şikayet edilmişti.

Ünlü sinema oyuncusu İlyas Salman’ın kardeşi Vahap Salman 2 yıldır Ankara-İstanbul arasında gidip gelerek yaşadığı haksızlıkla mücadele ediyor. Bir yandan da Harbiyeli Annelerin eylemlerine destek veriyor. Onu en son Ankara Büyükşehir Belediyesi eski başkanı İ. Melih Gökçek hedef gösterdi. Ankara metrosunda Harbiyeli Annelere destek verenlerin videolarını paylaştığı için trollerin saldırısına uğradı.

Uzun yıllar özel tiyatrolarda oyunculuk yapan Salman, ağaç kökü yemekten başka bir yol bırakmadıklarını belirtiyor ve 1990’lı yıllarda 7 yıl yaşadığı Hollanda’ya geri dönmeyi planlıyor.

AİLESİ DAĞILDI

İlyas Salman’ın en küçük kardeşi olan Vahap Salman 1966 Malatya Arguvan doğumlu. Türkmen Alevi bir köyden geldiklerini söylüyor. Annesi 11 çocuk dünyaya getirmiş. 7’si yoksulluktan, hastalıktan, kazalardan vefat etmiş. Kendisinin de 2 çocuğu var. Fakat bu süreçte yuvası da dağılmış. “Tencere kaynamayınca, sırtın pek olmayınca, kirayı ödeyemeyince böyle oluyor. Binlerce KHK’lı bu süreçte aynı durumu yaşadı. Bunlar bir travma. Bunu atlatırız bilmiyorum.” diyor. KHK’nın ne demek olduğunu ve bir KHK’lının yaşadıklarını kurdukları platformlarla duyurmaya çalıştıklarını söyleyen Salman 1990’lı yıllardan bugüne yaşadıklarını BOLD’a anlattı.

ZULME UĞRAYANLARIN HEP YANINDA OLDUM

Haksızlığın, adaletsizliğin, hukuksuzluğun olduğu her yerde zulme uğrayan insanların yanında olmak gibi bir düsturum var benim. Vicdanım da bana hep bunu emretmiştir. Adalet Yürüyüşüne de Melek Anne’nin haklı talebine omuz vermem gerektiğini hissettiğim için gittim. Sonrasında birkaç gün evden çıkamadım tedbiren. Çünkü yoğun saldırılar, tehditler vardı. İsim vererek hedef gösterme vardı.

KOMİSYONDAN RED ALDIM

Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma Hastanesinde ameliyathane ve strelizasyonda görevliydim. 1 Nisan 2018’de 696 sayılı KHK ile ihraç edildim. “Yasal yollar açık, gidin hakkınızı arayın” dediler. Ben de o gün bugündür hakkımı arıyorum. İdare Mahkemesinden ve OHAL Komisyonundan red kararı aldım. İstinaf Mahkemesine başvurmayı düşünüyorum ama gelişmeler neyi gösterir bundan sonraki süreçte bize o hak tanınır mı, geri döner miyiz, bu konuda emin değilim. Çünkü bana yapılan tamamen siyasi bir linçti.

Bizim aslında kimseyle bağlantımızın olmadığını çok iyi biliyorlar. Benim sosyalist olmam, İlyas abimin de sistemin dışında bir insan olması nedeniyle yapıldığına inandığım için mücadelem nereye varır, sonuç ne olur inanın ben de çok iyi bilemiyorum.

HASTANEDE ÇOK SEVİLEN BİR İNSANDIM

Ben hastanede çok sevilen, teşekkür belgeleri olan, sürekli takdir edilen bir insandım. Erkenden işime giden, steril makinalarının testlerini yapan, ameliyat odalarını hazırlayan bir insandım. Hocalar tarafından da çok sevilirdim. İhraç olduğumda kimse inanamadı. Hala ne gerekçesini söylediler, ne işime iade ettiler, ne de sonuç verdiler, sürünceme de bekliyorum.

Bizler şuna inanmıştık. Devlet suçun varsa seni cezalandırır ama suçun yoksa senin ekmeğinle oynamaz. Yani bana neden kast etsin ki, ben ne yaptım ki düşüncesi kafamı zorladı. Daha sonra şunu düşündüm, hayır böyle olmayacak. Ortada bir sürü hukuksuzluk var. Bu bana sıçradı bir şekilde. Öyleyse ne yapmam lazım, haklıyım, haklılığımla mücadele etmem lazım.

DEVLET BENİ NEDEN ATTI?

Kalktım Ankara’ya gittim.1,5 ay, kışın Ankara’da soğuklarda, hastane koridorlarında yatarak, arkadaşlarımın, dostlarımın yardımıyla bazen misafirhanelerde kalarak Meclis’te, Sağlık Bakanlığında, Adliye’de, Adalet Bakanlığında muhatap aradım. En azından bir gerekçe öğreneyim diye. Yani ben neden ihraç edildim, benim ne suçum vardı, ben devletime ne yaptım. Biz kamuda çalıştığımız için sürekli güvenlik soruşturması geçiren, sabıka kaydı sürekli takip edilen insanlarız. Benim hiçbir şeyim yok ki, beni neden attılar diye sordum. Kimlerle görüştüysem KHK işin içine girdiğinde insanlar sus pus oluyorlar. İnsanlar duvar gibi oluyor, o duvarın arkasına geçemiyorsunuz. Hiçbir somut bilgi alamıyorsunuz. Yani yaşadığım süreç buydu.

Daha sonra İstanbul KHK’lılar Platformu oluşturuldu. Ben de onun içinde yerimi aldım. Yeniden işimize, ekmeğimize, ailemize dönebilmek, sağlıklı bir gelecek kurabilmek için mücadele veriyoruz. İstanbul KHK’lılar platformu ayağımızda potin, sırtımıza gocuk, başımızda çatı. Birbirimizle dayanışarak, o komün kültürünü yeniden geliştirerek birbirimizi var etmeye çalışıyoruz. İnanın bana, 3,5-4 yıldır bu ülkede KHK soru var. Ve şimdiye kadar hiçbir KHK’lı taşkınlık yapmadı. Sadece haklarını savundu, haklarını aradı. Bunların görülmesi lazım.

KHK’NIN NE DEMEK OLDUĞUNU TOPLUMUN HAFIZASINA KAZIYORUZ

Bir defa toplum KHK’nın ne demek olduğunu bilmiyordu. Biz toplumun hafızasına KHK’nın ne olduğunu kazımaya çalışıyoruz, görünür olmaya, farkındalık yaratmaya çalışıyoruz. Yani bu toplumun ezberini bozmaya çalışıyoruz. Çünkü devlet bize siz teröristsiniz dedi. İnsanların kafasında bir getto oluşturdu, bizi de o gettoların içinde koydu. Biz bunu değiştirmekle mükellefiz. Sokaktaki insan bizim terörist olmadığımızı, bu ülkeye yıllarca emek veren insanlar olduğumuzu bilmeli.

Bunların içerisinde profesörler, akademisyenler, doktorlar, öğretmenler, güvenlik güçleri, askerler, sağlık çalışanları, yani anlatamayacağım kadar büyük bir kesimin içinden çıkmış büyük büyük beyinler var. Bu ülkeyi ihya edecek insanlar var, bu işten mağdur olanlar ve toplum bunu bilmiyor. Ben KHK’lıyım dediğimde başka bir şey zannediyor. İkincisi muhalefet olmamız lazım. Bu hukuksuzluk karşısında sesimizi duyurabilmek için bir çatıya ihtiyacımız var.

AĞAÇ KÖKÜ YİYORUZ

İş olarak hiçbir şey yapmıyoruz, ağaç kökü yiyoruz. Bize dayatılan şey bu. Biliyorsunuz bize bunu layık gördüler. Ağaç kökü yesinler dediler. Ben hasta ve yaşlı bakım sertifikası sahibiyim. MEB ve Halk Eğitim Merkezi tarafından verilmiş resmi belgem var. Bu tarz işler olunca gidiyorum, yoksa dostlarımın arkadaşlarımın desteğiyle ayakta durmaya çalışıyorum. Bir şair der ki, “Ömür umuttan önce bitmeli” Biz her türlü umuda sarılmak zorundayız. Her türlü umuda da sarılıyoruz. İnsanların ağzından çıkacak iki kelimeye bakıyoruz. Bir arkadaşım bana para gönderecekti. Çocuğu korkutmuşlar, demişler ki, ya sen ne yapıyorsun, onun hesabına para gönderirsen başın belaya girer. Düşünebiliyor musunuz yaşadıklarımızı.

DÖNDÜĞÜME PİŞMANIM

1989 yılında Avrupa’ya gittim ama hiç kendimi Avrupalı olarak görmedim. Dil öğrenmek gibi bir kaygım da olmadı. Bir kültür derneğinde çalıştım ama hep yurduma döneceğim günü hayal ettim ve döndüm. Şimdi pişman mısın deseler, evet pişmanım. 1989’daki geliş sebebim tiyatroydu. Çok da teklif aldım ama 7,5 yıl kaldıktan sonra döndüm. Fakat şimdi tekrar gitmeyi düşünüyorum. Uluslararası yaşlı bakım sertifikam var. Avrupa’da çok ihtiyaç olduğunu da biliyorum. Ayrıca tiyatro geçmişim var, zorlanacağımı zannetmiyorum. Ülkemin yarınlarının aydınlık olacağına inanıyorum. Bu umudumu korumak istiyorum. İçerideki, dışarıdaki bütün dostlarımızı KHK’lılara karşı duyarlı olmaya davet ediyorum.

Vahap Salman, İlyas Salman ve Talat Bulut

 

Bahçesaray’da 41 kişiyi çığ değil yolsuzluk öldürdü: Tüneli çaldılar

Okumaya devam et

Popular