Bizimle iletişime geçiniz

BOLD ÖZEL

Adli Tıp raporuna rağmen, çocuğun velayeti istismarcı babaya verildi

Kahramanmaraş’ta yaşayan doktor bir anne, hakim kocasına karşı akıl almaz bir hukuk mücadelesi veriyor. Oğlu istismar edilen doktor Aynur Erzengin’in anlattıkları korkunç…

BOLD ÖZEL – Türkiye’de cinsel istismar vakaları son 3 yılda 23 kat arttı. Bunun en önemli sebebi, taciz veya tecavüzle suçlananların ya hiç tutuklanmaması ya da caydırıcı cezalar verilmemesi. Bu sorun yetmezmiş gibi Gaziantep’teki mahkemelerde ‘arkadaşlık ve dostluk’ ilişkileri rezaleti yaşanıyor.

Doktor bir anne, 9 yaşındaki oğluna istismarda bulunan eski eşine karşı 8 yıldır inanılmaz bir mücadele veriyor. Aynur Erzengin, eski eşi idari hakim Ş.K.’ya açtığı hiçbir davayı kazanamadı. Mahkeme, annenin akıl sağlığından şüphe edip rapor istedi. Aynur Erzengin ‘deli olmadığını’ gösteren raporu 3 yılda alıp mahkemeye sundu. Yine olmadı, Erzengin mücadelesine devam etti. Çocuğunu alıp İstanbul’a önce psikiyatriste gitti. Sonra adli tıbba sevk edildi. İstanbul Adli Tıp, babanın çocuğa karşı uygunsuz davranışları olduğuna dair, 21 Eylül 2017’de rapor vermesine rağmen çocuğun velayeti 15 gün önce babaya verildi.

Beş doktorun imzasının bulunduğu 18 sayfalık raporda “Küçükle yapılan görüşme ve ele geçen tüm bilgi ve belgelerin bir arada değerlendirilmesi sonucunda babanın küçüğe yönelik uygunsuz cinsel içerikli davranışlarının bulunduğu kanaatine varıldığı görüşümüzü içerir raporumuzdur” deniliyor.

Aynur Erzengin, bu raporu aldığı için eski eşinin açtığı tazminat davasını da kaybetmiş ve 32 bin TL tazminat ödemeye mahkum edilmiş. 2002’de Çukurova Tıp Fakültesinden mezun olan ve Kahramanmaraş’ta aile hekimi olarak görev yapan Aynur Erzengin (43) anlattıkları korkunç:

8 YILDIR HUKUK MÜCADELESİ VERİYORUM

“Çırpınıp duruyorum. 2006’da evlendik. 2010’da oğlum dünyaya geldi. 2014’te resmi olarak ayrıldık. 2012’den beri ayrı yaşamaya başlamıştık. 8 yıldır hukuk mücadelesi veriyorum. Karşımdaki insan hakim olduğu için bütün davalar kapatılıyor. Ben hep haksız çıkarılıyorum. Başımda çok büyük adaletsizlik dönüyor. medyaya çık anlat dediler. Ulusal kanallara gönderdim, RTÜK engel koyuyor, enseste giriyor, bunu haber yapamayız dediler. Şimdi bir de imza kampanyası başlattım.

Evliliğimizde de normal biri değildi. Biz de boşanmak ayıptır, çok zor bir evlilik yaşadım zaten. Çocuğumuz olunca da bunlar devam etti. Oğlum 2 yaşındayken ayrıldık. Çocuk büyüdükçe babasının yaptıklarını anlatmaya başladı. İlkokul birinci sınıfa başlayınca rehber öğretmen konuştu oğlumla. Rapor hazırladı. “Doktor hanım oğlunuz kötü şeyler anlatıyor, benim oğlum olsa göndermem babasına” dedi. Sonra ben oğlumu psikiyatriste götürdüm. O da aynı şeyi söyledi. İleride çok daha kötü olur dedi.

Rehber öğretmenin raporuyla birlikte savcılığa şikayette bulundum. Oğlum savcılıkta her şeyi anlattı ama eski eşim adliyenin pedagogunun odasına girip çıktı rapora ‘annesi yönlendirmiştir’ yazıldı. Mahkemede ağladığım için akıl muayenemi istediler. 3 yılda akıl sağlığımın yerinde olduğununa dair rapor alabildim. Oğlumla birlikte İstanbul’a psikiyatriste gittim. Onlar babanın uygunsuz davranışları vardır dediler ama sizi bir de adli tıbba sevk edelim dediler.

ADLİ TIP RAPORU NİYE ALDIM DİYE DAVA AÇTI, KAZANDI, TAZMİNAT ÖDÜYORUM

İstanbul Adli Tıp’a gittim. 15 gün çocuğu dinlediler, testlerden geçirdiler, beni testlerden geçirdiler. Onlar da 5 doktorun imzasıyla aynı şeyi söyleyip rapor verdiler. Sonra ben geldim, bu raporla tekrar savcılığa başvurdum, yine dosyayı kapattılar. Üstüne de bir de velayetini babaya verdiler. Adli tıp raporunu aldıktan sonra Kahramanmaraş Aile Mahkemesine başvurdum. Babaya 120 gün çocuğa yaklaşmama cezası verildi. Ama bunu daha devam ettiremedim. Daha fazla uzaklaştırma veremediler. Velayetin kaldırılması davası açın dediler. Açtık devam ediyor. Kaç hakime sordum, milletvekilleriyle görüştüm, artık bu iş zıvanadan çıkmış, çok güçlü biri, hakim işbirliği oluşmuş dediler. Medya ile sesini duyur dediler. Emine Erdoğan’a ulaş diyen oldu.

32 DAVA AÇTI BANA, HEPSİNİ KAZANDI

Adam Gaziantep’te hakim, bütün davalar Gaziantep’te görülüyor ve davalara arkadaşları bakıyor. İtiraz ediyorum davalar Kahramanmaraş’ta görülsün diye, ben çünkü burada oturuyorum ama hiçbir itirazımız kabul edilmiyor. Adam bana 32 mahkeme açtı. Bir tane kazandığım dava yok. İstanbul Adli Tıp Raporu niye var diye ben şu an adama tazminat ödüyorum. Geçen yıl açtı davayı ve kazandı. Tam bir bela. Ablam geldi şahitlik yaptı, ona da ceza verdiler. Bana ve oğluma bela olmasın, başka bir derdim yok.”

İSTANBUL ADLİ TIP KURUMU RAPORU 1, 17, VE 18. SAYFALAR

VELAYETİN ANNEDEN ALINIP BABADAN ALINMASINI GÖSTEREN BELGE

 

Kızım eğer suçluysa asın, idam sehpasına ilk tekmeyi vurmazsam namerdim

Okumaya devam et
Reklamlar

BOLD ÖZEL

Beşiktaş’ta başkanlık koltuğu ortada, camia Adalı-Çebi çekişmesi bekliyor

Beşiktaş pazar günü seçime gidiyor. Son dönemlerin en çekişmeli başkanlık yarışı olacak. Yarıştaki üç adayın son durumları, ve seçimin detaylı analizi..

BOLD – Beşiktaş’ta 20 Ekim pazar günü başkanlık seçimi yapılacak. Fikret Orman’ın görevi bırakacağını açıklamasının ardından Siyah-Beyazlı camia yeniden seçim sürecine girdi. Başkanlık koltuğu için Serdal Adalı, Ahmet Nur Çebi, İsmail Ünal ve Hürser Tekinoktay resmi olarak aday oldu. Ancak İsmail Ünal bugün adaylığını geri çekerek üç ismi yarışta baş başa bıraktı.

KULİSLER ADALI-ÇEBİ ÇEKİŞMESİ BEKLİYOR

Beşiktaş’ın Akaretlerdeki tesislerinde gerçekleşecek seçimlere yaklaşık 15 bin kongre üyesinin katılma hakkı bulunuyor. Ancak sandığa gidecek üye sayısı 10-12 bin civarı olması bekleniyor. Süreçte herkesin merak ettiği soru şu: Kim kazanacak? Ve kazanan Beşiktaş’a ne verebilecek. Serdal Adalı mevcut yönetimde olması bir avantaj gözükse de oylar ortada. Orman’a tepki aleyhine de işleyebilir. Dengeli bir oy dağılımında her adayın başkanlık şansı var. Koltuğun sahibini tahmin etmek oldukça zor. İsmail Ünal’ın son dakika çekilmesi dengeleri değiştirebilir. Ancak kulisler yarışın Adalı ile Çebi arasında geçeceği net bir şekilde ortada.

KULÜBÜN MALİ TABLOSU VE ABDULLAH AVCI

Önce yeni başkanı nelerin beklediğine bakalım. En büyük sorun kulübün borçları. Yaklaşık 3 milyar lirayı bulan borç, kim seçilirse seçilsin uzun vadede ciddi bir şekilde yönetilmesi gerekiyor. Kısa vadede ise futbolcu ve personel ödemeleri var. Bunun içinde nakit paraya ihtiyaç duyuluyor. Koltuğa oturacak isim 100 milyon liralık bir ödemeyi hazır tutması gerekiyor. Sonrasında yeniden durum değerlendirmesi şart.

İkincisi ise Teknik Direktör Abdullah Avcı’nın takımın başında kalıp kalmayacağı. Görünen şu ki seçilen kim olursa olsun Avcı ile devam etmek zorunda. Abdullah hocayı göndermek hem kulübe ekstra maliyet hem de yeni bir hocanın gelmesi sezonu gözden çıkarmak anlamına gelir. Şu ortamda Abdullah Avcı’dan daha iyi bir teknik adamda bulmak da zor.

CAMİA GÖZÜYLE ADAYLARIN DURUMU

Başkan Fikret Orman, seçim süreci ve adaylarla ilgili geçtiğimiz günlerde bir basın toplantısı yaptı. Orada kongre üyeleri ve üyelerin ödenen aidatıyla ilgili bir bilgiyi de kamuoyuyla paylaştı. Orman, Mayıs ayındaki seçimler öncesi 5264 kongre üyesinin aidatının ödenmesi ile ilgili konuştu. Kendisinin itham edildiğini vurgulayarak bazı bilgiler verdi.

Geçen sene yapılan kongre öncesinde 5264 kongre üyesinin aidatı yatırılmış. Tabi burada Orman’ın tek rakibi Hürser Tekinoktay’dı. Şimdi bu üyeler bu seçimde de oy kullanacak. Fikret Orman konuyu şöyle detaylandırıyor: “5264 yatan oyun 527’si benim dönemimde üye olmuş. 172’si kongreye gelmiş. 1609 kişi Yıldırım Demirören döneminde kongre üyesi olmuş, 333’ü gelmiş. 1056 kişi Bilgili döneminde olmuş, 236’sı kongreye gelmiş. 1884 kişi de Seba döneminde olmuş, 468’i kongreye gelmiş. Benim dönemimde üye olup salona gelenlerin önemli bir kısmı da Hürser hocaya vermiştir.”

Görünen o ki seçimin sonucunu da bu oylar belirleyecek. Bir önceki seçimde Orman’ın kazanacağına kesin gözüyle bakılıyordu. 5264 kişiden 1209’u oy kullanmaya gelmiş. Bu seçimde katılım rakam 3000 civarı olabilir. Bu da seçimi kazanacak başkanı belirleyecektir.

SERDAL ADALI’NIN MAĞDURİYETİ KARŞILIK BULUYOR

Seradal Adalı son yönetimde ikinci başkan olarak görev yaptı. Daha önce Fikret Orman’a rakip olmuş kaybetmişti. Sonra aynı yönetimde beraber görev aldılar. Adalı, Siyah-Beyazlı camia için şike sürecinde hapis yatmış bir isim. Yıldırım Demirören başkanlığı döneminde futbolun başındaydı ve transfer görüşmesi yaptığı için bu ‘şike’ olarak değerlendirildi. Tayfur Havutçu ile birlikte cezaevine girdi. Demirören’in Adalı’yı yalnız bırakması camianın Adalı’ya sahip çıkmasında önemli rol oynadı.

Bu seçimde de Serdal Adalı’nın bu durumu dikkate alınacaktır. Fikret Orman’ın yönetiminde olması ve mevcut yönetimin devam etmesi de oy hanesine katkı sağlayacaktır. Maddi olarak da ilk etapta mevcut yükü karşılayacak gücü bulunması artı olarak hanesine yazılacak. İsmail Ünal’ın çekilmesi de kendisi için avantaj olacak. Ünal’ın ekibinde bulunan İzmir ekibinden Emin Önal’ın da Adalı’nın yanında olması da önemli.

AHMET NUR ÇEBİ’NİN BAŞARILARDA İMZASI VAR

Ahmet Nur Çebi, Fikret Orman’la birlikte 5 yıldan fazla yönetimde ikinci başkan olarak görev yaptı. Kulübün maddi manevi en zor dönemlerinde Orman’ın yanında yer aldı. Yeni stadın yapılmasında katkısı çok büyüktü. Yönetim içindeki akil insan olarak öne çıktı. Futbol takımının başarılarında hiç kuşkusuz payı vardı. Şenol Güneş’in Beşiktaş’a gelmesinde önemli rol oynadı. İki yıl üst üste yaşanan şampiyonlukta perde arkasındaki iletişim rolü oldukça güçlüydü. Güneş’in başarısının arkasında Çebi’nin desteği oldukça önemliydi.

Camia içinde ciddi bir ağırlığı ve saygınlığı var. Maddi olarak yönetimde olduğu dönemde de desteğini esirgemedi. Acil gereken miktarı seçim sonrası bulması kolay. En büyük sıkıntısı tarafsız kalması gereken Fikret Orman’ın hükmettiği üyelerin Adalı tarafına yönlendirilmesi. Çebi bunun içinde camianın sağ duyusuna güveniyor. Süleyman Seba sonrası gelen başkanların kulüp içindeki bir grup tarafından yönlendirildiğini iddia ediyor ve bu grubun kırılması gerektiğini savunuyor.

İSMAİL ÜNAL ÇEKİLME KARARI ALDI, EKİBİ ADALI’YA YAKIN

İsmail Ünal, Süleyman Seba döneminde ve Serdal Bilgili yönetiminde yer aldı. Kongre ortamlarını çok iyi biliyor. Beşiktaş belediye başkanlığını yapması, semti iyi tanıması avantajıydı. Ancak çekilme kararı aldı. Camia içinde gruplarla hareket etmeyeceğini ifade etmişti fakat ekibinden bazı isimlerin Adalı tarafına geçeceği konuşuluyor. Ünal’ın açıktan olmasa da Adalı lehine çekildiği belirtiliyor. Ancak kongre gününe kadar çok şey değişebilir.

HÜRSER TEKİNOKTAY DENGELERİ BOZABİLİR

Son seçimde hiç kimse Fikret Orman’ın karşısına çıkmayı göze alamazken Hürser Tekinoktay rakip olarak çıktı. Kazanamayacağını bilse de Beşiktaş’taki muhalefeti temsil etti. Fikret Orman Mayıs ayındaki seçimde 2882 oy alırken Tekinoktay 1617 oy aldı. Bu seçimde katılım oranı, oy dağılımı çok ince hesapların yapılmasına neden olabilir. Beşiktaş alt yapısını önem veriyor. Projeleri var ve idealist yaklaşıyor.

Divan Kurulu’nun başkan adaylarına verdiği yemek davetine Hürser Tekinoktay’ın davet edilmemesi büyük tepki çekti. Serdar Adalı, Ahmet Nur Çebi ve İsmail Ünal Beşiktaş’ın akil heyeti ile bir araya gelirken Tekinoktay’ın çağrılmaması hiç yakışık almadı. Divan başkanı Tevfik Yamantürk bu konuda sınıfta kalırken Beşiktaş’ta bu tür ayak oyunlarının her zaman ters tepebileceği de unutulmamalı. Mali durum için 3.5 milyar TL bulabileceklerini ancak bunun geleceği temlik altına almak olduğunu söyleyen Tekinoktay, birleşme konusunda ise, “Beşiktaş menfaati varsa, koalisyona da varım” diyor.

Okumaya devam et

BOLD ÖZEL

“Gurbette eşimi kaybetmiş, çaresizliğin dibine vurmuştum”

“Geçtim Meriç’ten” şiiriyle tanınan ve Atina’da hayatını kaybeden eğitimci Halil Dinç’in eşi, vefatın yıldönümünde tüm yaşadıklarını anlatan bir mektup yazdı.

SEVİNÇ ÖZARSLAN

BOLD ÖZEL- Atina’da kalp krizi geçirerek hayatını kaybeden Ankara Samanyolu Cemal Şaşmaz Kız Lisesi Müdürü Halil Dinç’in (45) ölümünün üzerinden 14 ay geçti. Herkes onu eğitimci kimliğinin yanı sıra “Geçtim Meriç’ten” şiiriyle tanıdı. Yunanistan’da kampta tanıştığı Pakistanlı çocuklara da, Meriç’i yol edinenlere de dizeleriyle umut oldu Halil Dinç. Fakat kalbi yaşadıklarına dayanamadı ve 16 Ağustos 2018 sabahı hayatını kaybetti.

Oğlu İhsan’ı Türkiye’de bırakan, iki kızıyla Atina’da tek başına kalan eşi Nihayet Dinç ise eşinin ardından darmadağınık olan hayatını toparlamak için uğraştı. Aile Haziran 2019’da tekrar Belçika’da bir araya geldi ama o zorlu günlerin acısı hala geçmiş değil.

15 Temmuz’dan sonra başlayan Tenkil sürecinde yaşadıklarını kaleme alan Türkçe öğretmeni Nihayet Dinç, eşinin cenazesi için sela okunmasını engelleyen müftüyü, uyuşturucu konulan, ateşe verilen okullarını, hayat arkadaşının kalp krizi geçirdiği o sabahı ve zorlu yol hikayesini yazdı.

Halil Dinç ve Nihayet Dinç 

Ben 1972 Van doğumluyum. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Fen Edebiyat Bölümü mezunuyum. 1995’te mezun oldum. Okul yıllarında hizmetin evlerinde kaldım. Son sınıfta hizmetin dershanesinde stajerlik yaptım.

Halil Dinç 1972 Trabzon doğumlu. Gazi Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi mezunu. 1992 mezunu. Eşim de öğrencilik yıllarında Ankara’da hizmetine evlerinde kaldı. Eşim mezun olduktan sonra Van’a sözleşmeli öğretmen olarak geldi. Serhat Fen Lisesi Kurumlarında Türkçe öğretmeni olarak çalıştı.

Ben de son sınıftayken stajerlik yapıyordum. Halil bey bize ders anlatıyordu. Eşimle orada tanıştık. Kaderi ilahi o öğretmen ben öğrenciydim. Daha sonra Halil bey bana izdivaç talebiyle geldi. Ben de kabul ettim ve 2 Ağustos 1995’te evlendik. İkimiz de hizmetin kurumlarında çalışıyorduk. Sonra o fen lisesi müdürü oldu. Toplam ben 4 yıl, eşim 8 yıl Van’da çalıştık.

Eşimle ilk tanıştığımızda bana yaptığımız işin zor olduğunu, gün gelir hapis gibi şeylerin başımıza gelebileceğini söyledi. “Ben seni kucağında 3 çocukla bırakıp hapse girebilirim” dedi. Beni böyle kabul eder misin diye sordu. Ben de kabul ettim.

DARBE GECESİ TATİLDEN DÖNMÜŞTÜK

Daha sonra 3 yıl Sivas’ta, 2 yıl Sinop’ta, 1 yıl Samsun’da çalıştık. 2007’de Ankara’ya geldik. O Yusuf Tanık’ta müdür oldu. Ben öğretmen. O daha sonra Ülkü Ulusoy İlköğretim’de müdür oldu. Daha sonra Halil Bey Cemal Şaşmaz Kız Lisesinde, ben de İbrahim Avcı İlköğretimde Türkçe öğretmeni olarak çalıştık.

Tabi 17-25 Aralık süreci başladı. Biz bundan hem maddi hem manevi çok etkilendik. Maaşlarımızı alamamaya başladık. Kayıtlarımızda azalma oldu. İnsanlar korkuyordu. Çocuklarını bizden almaya başladılar. Çevreden tepkiler almaya başladık. Bu durum 15 Temmuz darbeye kadar devam etti. Darbe gecesi biz tatilden dönmüştük. Evdeydik. Haberleri izliyorduk. O anda olanları gördük. Çok endişelendik.

OKULA UYUŞTURUCU VE 1 DOLAR KOYMUŞLAR

Eşimin okulunda güvenlik görevlileri eşimi aradılar. Okulun taşlandığını, kendilerinin herhangi bir can güvenliğinin olmadığını söylediler. Kaçtılar. Eşim, diğer okul müdürleri, öğretmenler okula gidemedi. Pursak İlköğretim Okulunu ateşe verdiler. Cemal Şaşmaz müdür yardımcısı bir gece okula girdi. Baktı. Her yere 1 Dolarlar koymuşlar. Masalarda, dolaplarda uyuşturucu koymuşlar. Hepsini klozete atmış. Çok kötü günlerdi.

Daha sonra biz iki aya yakın görümcemlerde kaldık. Ama eşim öğretmenlerini merak ettiği için kendisini tehlikeye atarak Ankara’ya gidip geliyordu.

HAPİSTE OLAN HER ARKADAŞIMIN ÇİLESİ SANKİ BOYNUMDA, DERDİ

Durumlara çok üzülüyordu. Tanıdıklarından, öğretmenlerden tutuklananlar olmuştu. Bizim eski evimize de gelmişler. Kapıları kırmışlar. Beni ve eşimi arıyorlarmış. Biz yeni taşındığımızdan ikametgahı almamıştık. Eşim bizden ayrıldı. Gaybubet yapmaya başladı. Her eve geldiğinde onu biraz daha çökmüş görüyordum. 15 kilo verdi. Sanki 10 yaş yaşlanmıştı. Elleri egzema olmuş, parmaklarından kan geliyordu. Ama doktora gidemiyorduk. 

Elinden geldiğince mağdurlara yardım etti. Para buldu. Ziyaret etti. Diyebilirim ki son nefesine kadar Hizmet etti. Bana diyordu ki “Belki ben hapiste değilim ama hapiste olan her arkadaşımın çilesi sanki boynumda.” Çok ar etti. Yapılanları kabul edemiyordu. Bir şiiri vardı “Halkım beni tanımadı” Bunu okur ağlardı.

Derken böyle yaşamak zorlaşmaya başladı. Çocukların psikolojisi hiç kolay değildi. Her an yakalanma korkusu hiç kolay değildi. Eşimin ismi yeni oluşumda geçmeye başlamıştı. Tek çaremiz arabamızı satıp birkaç kuruş para bulup buralardan, vatandan terk-i diyar etmekti.

Tabi ben çok korkuyordum. Meriç’te boğulanları gördükçe cesaretim azalıyordu. Ama eşim bana cesaret verirdi. Her zaman öyleydi. Biraz ümitsizliğe kapılsam Allah bizimle beraber derdi. İmanına kurban olduğum çok imanlıydı.

Ben ona senin Amerika vizen var. İstersen sen git biz sonra geliriz dedim. Ama o hayır Nihayet ne sen bensiz (!), ne de ben sensiz yaparım dedi. Birlikte gitmeye karar verdik. Bu arada çocuklarım;

1) İnci Dinç (12) Yaş

2) Ahsen Din (18) Yaş

3) İhsan Dinç (22) Yaş

EŞİM HERKESE MORAL VERMEYE ÇALIŞIYORDU

İhsan’ Türkiye’de bıraktık. O sonra gelecekti. Meğer babasının cenazesini almak için kalmış orada yavrum. Meriç’i geçme hikayemiz korktuğumuz gibi olmadı. Kolay geçtik. Hapse konulduk. Askerler bize çok iyi davrandılar. Hapiste her saatte bir, bir aile geliyordu. Hepsi de bizim arkadaşlarımızdı. Doktor, avukat, hakim, hemşire, öğretmen… her meslekten vardı. Herkesin hikayesi farklıydı. Çok acı hikayeler dinledik.

Eşim herkese moral vermeye çalışıyordu. Saçları hep aktı. O yüzden herkes ona abi diyordu. Ama fark ediyordum. Yine çok üzülüyordu. Sürekli başı ağrıyordu. Ben de ona hep arveles verdim. Hapisten sonra bizi açık kampa aldılar. Orada Afrinli bir aile vardı. Afrin operasyonunda Türk askerleri evlerini basmış. Onlar da buralara gelmek zorunda kalmış. Onlarla ilgilenmeye çalıştı. Davasını anlattı. Bana, Nihayet Kürtçe bilen arkadaş varsa boş geçirmesinler, bu insanlara davamızı anlatsınlar derdi.

“BANA BİR ŞEY OLURSA BU ŞİİRİ YAYINLAYIN”

Kampta Pakistanlı çocuklar vardı. Perişan bir durumdalardı. Halil bey içlerinden birisine ezan okuma görevi verdi. Hep beraber cemaatle namaz kılıyorlardı. Duymuşlar Halil Bey’in öldüğünü, kampta Meriç şiirini dinliyorlarmış. 

Gelelim “Gülerek Geçtim Meriç” şiirine. Bence bu şiir Yunanistan’daki arkadaşların ağzında marş gibi söylendi. Ancak Yunanistan’a geçen bu şiiri anlar ve ağlardı. Çocuklar bile bu şiiri ezberlemişti.

Eşim bu şiiri yola çıkmadan 3 gün önce kaleme almış. Bana ilk okuttuğunda çok şaşırdım. Halil bey dedim, sen daha oradan geçmeden nasıl bu kadar anlamlı ve duygulu yazdın. Dedi ki, ben bu şiirini oradaki şehitlerin hissiyatını düşünerek yazdım. Bana bir şey olursa bunu yayınlayın, dedi. 

Kamp, hapis, zindan derken 12 gün sonra Atina’ya geldik. Bizi bir misafirhaneye aldılar. İki aile birlikte kalıyorduk. Atina’yı pek sevmedik. Oradan hemen gitmek istedik. Evrakları hazırlattı. Çarşamba yolculuk var dedi. Maalesef o gün yolculuk olamadı. Biraz üzülmüştü. Gece paraları saydı. Nihayet biz bu paralarla ancak 4 defa deneyebiliriz (denemek geçmeye çalışmak). Ben olsun üzülme Allah kerimdir dedim.

MUTLUYDU, HASTA FİLAN DEĞİLDİ

Sabah oldu ev arkadaşlarımız başka bir yere kahvaltıya gittiler. Biz evde dört kişiyiz. Eşim evde bize güzel bir kahvaltı hazırlamıştı. Mutluydu. Hasta filan da değildi. Gel beraber pazara gidelim dedi. Pazardan o kadar çok şey aldı ki ben bile şaşırdım. Markete gittik. Bana dedi ki, gel elini tutayım nasılsa burada kimse görmez.

Eve geldik. Ortanca kızımın morali pek iyi değildi. Ona dedi ki, hazırlan seni döner yemeye götüreceğim. Kendisi tıraşını oldu. Banyoya girmek için hazırlandı. O anda bana seslendi. Bir baktım yere yığılmış. Bilinç yok. Kızımla banyonun dışına çıkardık. Evde yalnızız. Kimseyi tanımıyoruz. Dil bilmiyoruz. Abileri aradım ambulans çağırın diye.

ATİNA YIKILMIŞ, ALTINDA KALMIŞTIM

Apartmanları dolaştım. Kimse yok. Kızım bir saate yakın ağız ve kalp masajı yaptı. Ben de şuursuzca aynı Hz. Hacer gibi oradan oraya deli gibi koşturuyorum. Küçük kızım kanepelerden atlıyor. Ne olur baba ölme! Apartmanın altı doldu insan. Ben balkonda ambulans ambulans diyorum. Sonra abiler geldi. Eşimin kalbi durmuştu. Ben çaresizliğin dibine kadar vurmuş, gurbette çınarımı kaybetmiş, Atina yıkılmış, altında kalmış, kısaca kıyametim kopmuştu. Halil Bey’i ambulansa bindirdiler. Götürdüler. Ama ben iyileşecek gelecek diye bekliyorum. Sonra beni götürdüler. Ve o sözü, dünyayı başıma yıkan, benim yarımı öldüren, Halilin öldü lafını duyunca tek şey düşündüm. Ölmeyi.

BENİ MORGA GÖTÜRDÜLER

Ama ölemezdim. Çünkü ben bir anneydim. Kalbim parça parça Türkiye’deki oğlumu düşündüm. Evdeki kızlarımı gariplerimi düşündüm. Ben onlara nasıl babanız öldü diyecektim. O anda Hz. Meryem gibi “Keşke unutulsaydım, keşke hiç doğmasaydım, bir daha adımı kimse anmasaydı, kaybolup gitseydim.” sözünü söyledim.

Fakat imtihan yaşamak zorundaydım. Allah bana yeter ! dedim. Beni morga götürdüler. Kıyamıyorum Halilimin yüzüne bakmaya. Elini tuttum. Orada değildi. Kıyafetini çıkarmıştı. Tabi bayılmışım. Beni aldılar arabaya bindirdiler. Eve gitmek istemiyorum. Çocuklara ne diyecektim. Sığınağımız, çınarımız, duvarımız yıkıldı mı diyecektim.

ACIMIZI KİMSE ANLAYAMAZDI

Eve geldik. Ahsen bana baktı. Tabi anladı. O da orada düştü bayıldı. Küçük kızım dışarıdaydı. Ona da söylediler. Psikolog gelmişti. Ama psikolog senin yarana ne derman olur. Abiler, ablalar, bütün Yunanistan oraya döküldü. Ama acımızı anlayamazlardı. Akraba yok, kimse yok. Neyse abiler bizi o evden taşıdılar. Başka bir eve gittik. Yanımızda bize destek olan, benim canım arkadaşım ve eşinden Allah razı olsun. Tabi ben hiç iyi değilim. Ne yapacaktık Yunanistan’da. Eşimi Trabzon’a göndermeye karar verdik. Ailesi çok istiyordu. Kabrini hazırlamış, gelmesini bekliyorlardı.

KHK’LI BİR ARKADAŞI NAMAZINI KILDIRDI

Esma Uludağ’ın cenazesini taşıyan şirketle anlaştık. Eşimi otopsi için orada 9 gün beklettiler. O 9 gün bana ölüm gibi geldi. Sonra düşündük, Türkiye’de eşimi yıkamazlar. Orada abiler yıkadı, cenaze namazını bizim arkadaşlarımız kıldırdı. Eşimi en son o cenaze namazında gördüm. El salladım. Ahirette görüşürüz dedim. Tabi bayılmışım. Benden nabız alamıyorlar. Çocuklarım benim etrafımda anne ölme, anne ölme!

Bu arada oğlum haberi alır almaz bayılıyor. Daha dün babamla konuştum diyor. Yapayalnız. Bir iki arkadaşı yanına geliyor. Sonra o da cenazeyi almak için Trabzon’a geliyor. Trabzon havaalanında sadece İhsan ve bir enişte cenazeyi alıyor. Kardeşi korkuyor. Gelip almıyor. Trabzon’da eşim için ‘fetöcülerin elebaşısı geliyor, sakın selasını okutmayın ve namazını kıldırmayın diyor müftülük. Eşimin cenazesini bir KHK’lı arkadaşı kıldırıyor. Rabbim onların namert ellerini eşime sürdürmüyor. Bu arada ben perişan. Abiler bana ne yapalım abla, yola devam mı, yoksa Türkiye’ye mi dönersiniz. O kadar zor bir durum ki… Ne yapacağımı bilmiyorum. Atina bana mezar olmuş, nefes alamıyorum.

POLİS SENİ ALIYOR, KAFESE KOYUYOR

Türkiye’ye dönsem yakalanacağım. Akrabalarım dön ne olur, bir iki yıl yatarsın diyorlar. Ama çocuklarıma bir de bunu yaşatırsam kaldırmazlar. Sonra bir abi bana dedi ki, ‘Abla Halil abi, o namertlerin elini vücuduna sürdürmedi. Siz giderseniz Halil Abi çok üzülür.’

Kızım da ‘Anne babam bizi buraya getirdi, o olsaydı tekrar onlara teslim olmamızı istemezdi’ deyince yola devam etmeye, hicretimizi tamamlamaya karar verdik. Bu arada ben ilaca başladım. Psikolog bir arkadaş bana yardımcı olmaya çalıştı. Kendimizi biraz toparlamaya başlayınca Belçika’da kamp olmadığı için Belçika’ya geçmeye karar verdik.

Ahsen çok zayıflamıştı. 45 kiloya düşmüştü. Panik atak geçiriyordu. 6 defa onunla denedik. Olmadı. Her denememizde Ahsen daha çok yıpranıyordu. Polis seni alıyor, kafese koyuyor, bunlar kolay şeyler değil. Sonra tek denemeye karar verdi ve Elhamdülillah geçti. Belçika’da bir arkadaşımda kaldı. Ben küçük kızımla denemelere devam ettim.

HEPİMİZ YARALI BİR KUŞ GİBİYİZ

Bu arada İhsan da Belçika’ya farklı yollardan geldi. Dış hatlardan teslim oldu. İki ay hapis yattı. Sonra oturum aldı. İki kardeş artık birbirlerine dayanak olmaya başlamıştı. Ben Yunanistan’da 12 defa deneme yaptım. O kadar ayrı bir imtihan ki. Allahım kim bu durumda ve geçmek istiyorsa sen yardım et.

Küçük kızım artık havaalanını görmek istemiyordu. Şimdi bile havaalanı fobisi var. Bir yerde polis ve asker görünce rengi soluyor, hemen elimi tutuyor. Ben 10 Haziran 2019’da Belçika’ya geldim. Eşime haber gönderdim. “Halilim emanetlerine kavuştum.”

Şimdi hepimiz yaralı bir kuş gibiyiz. Birbirimizin yaralarını bazen sarıyor, bazen kanatıyoruz. Ben yarım kaldım, yarım olarak yoluma devam ediyorum. Rabbim beni de onun gibi hizmete hadim eylesin. Çocuklarıma da hakkı ve hakikati göstersin.

Meğer bu yol uzundur
menzili çoktur
derin sular var

ilahisini şimdi hepimiz yaşar olduk.

Bu yaşadıklarımdan hiçbir zaman Rabbime küsmedim. Ben yetim büyüdüm. Annemi 7, babamı 12 yaşında kaybettim. Ama rabbim beni hiç bırakmadı. Her zaman himayesini hissettim. Halilim bana onun bir nimetiydi. Nimeti veren O alan O. Ben yetimken bana sahip çıktı, okuttu, evlendirdi, sağlıklı çocuklar verdi, hizmetle tanıştırdı. Bu kadar nimet vermişken biraz da nikmet olmuş çok mu?

“Rabbim ebedi kavuşmalar nasip etsin”
“Ölüm niçin zor bilir misin? Çünkü onu yaşayan sağdır.”

Halil Dinç, ölümünden bir gün önce ailesiyle birlikte Atina’da.

HALİL DİNÇ’İN HALKIM BENİ ANLAMADI” DİYE SÖYLEYİP SÖYLEYİP AĞLADIĞI “SİTEM” İSİMLİ ŞİİRİ

Haliktan geldiler dedim
Halkım beni tanımadı
Şu ömrümü sebil ettim
Halkım beni tanımadı.

Ben çamur içtim bir nice
Ayaza tipiye durdum
Bal yesin dedim ömrünce
Salkım beni tanımadı

Bir ağaç altı gölgede
Misafirdim her bölgede
Bir yer değil tüm ülkede
Mülküm beni tanımadı

Güzel bir şiirim olsun
Bestesi herdem duyulsun
Mürekkebi kalbden çektim
Kilkim beni tanımadı.

İyi günde kötü günde
Dost sanmışım… attı künde
Güzellikler kaldı dünde..
Bilgim beni tanımadı.

Miractan dönen Nebiyi
Örnek aldım döndüm ona
Görsünler diye iyiyi..
Yetmedim ben yetemedim..
Bir hiç uğruna aldandı.
Halkım beni tanımadı.

Halil Dinç’in cenazesi, Vakfıkebir Çelebi Köyü mezarlığına defnedildi.

Halil Dinç’in “Geçtim Meriç’ten” şiiri vefatının ardından Dil ve Kültür Festivali için bestelenip seslendirildi..

Okumaya devam et

BOLD ÖZEL

15 Temmuz’un kurbanları; müebbet verilen erler

Kimi 5 günlük, kimi 5 aylık erdi. 15 Temmuz’un kurbanı oldular. Müebbet hapis cezasına çarptırılan erlerin sayısı çok daha fazla ama ailelerin çoğu suskun.

BOLD ÖZEL- 15 Temmuz olduğunda; Ahmet Özdemir ve Mustafa Polat 5 günlük, Emirhan Doğancılı 20 günlük, Yasin Akgül 2,5 aylık, Recep Delice de 5 aylık erdi. Tunahan’ın Kurt’un ise terhisine 90 gün vardı. 249 kişinin ölümünden sorumlu tutularak müebbet hapis cezasına çarptırıldılar.

Onlar üç yıldır cezaevinde adaleti bekliyor, anneleri ve babaları da meydanlara çıkıp hak arıyor. İlk iki yıl adalete güvenen, bu yanlıştan dönülür diye çocuklarının cezaevinde olmasına ses çıkarmayan aileler artık çözümü meydanlara çıkmakta buldu. Sesini çıkarmayan, susmayı tercih eden aile sayısı ise çok daha fazla.

Ahmet Özdemir: 15 Temmuz gecesi Metris Kışlasından İBB’nin önüne götürüldü. Acemi Birliğini yaptığı Isparta’dan yola çıkıp pazartesi günü İstanbul’a gelip teslim olmuştu. Hayatında İstanbul’u ilk kez görüyordu. İBB’nin önünde o gece şehit edilen 14 kişinin ölümünden sorumlu tutuldu. Müebbet aldı. Anne Makbule Özdemir, eline kına yakıp askere gönderdi oğlunu. Silivri Cezaevinde.

Mustafa Polat: Mustafa da tıpkı Ahmet gibi Metris’ten İBB’ye götürüldü. Belediye binasının arka tarafındaki depoya nöbetçi olarak bırakılan Polat, olan bitenden habersiz orada beklerken, otelin penceresinden seslenen bir adam söyledikten sonra darbeden haberdar oldu. Korkudan havalandırma borusuna girip saklandığı halde müebbet hapis cezasına çarptırıldı. O da Silivri’de.

Emirhan Doğancılı: Ciğerlerinden iki kez ameliyat olan Emirhan Doğancılı, raporlu olmasına rağmen askere gitmeye karar vermiş bir gençti. Annesi Emine Kaya’ya “Yarın öbür gün askerliğini yapamadı, çürük bu diye kendime laf söyletmem” diyerek teslim oldu. O gece Kartaş Kışlasından Acıbadem Telekom’un önüne götürelen 34 erin arasındaydı. Balistik incelemeleri temiz çıktığı halde 7 müebbet verildi. Hala Silivri’de.

Yasin Akgül: Yasin Akgül de İBB önüne götürülen erler arasında. O gece komutanıyla arasında ilginç bir diyalog yaşanıyor. Komutanı, Yasin’den elindeki silahla halka ateş etmesini emrediyor. Yasin yapamıyor, bir da emrediyor, Yasin yine yapmıyor. Tehdit ediliyor, sıkmazsan ben seni vururm diye ve ayağından vuruluyor. Yasin de müebbet aldı. Şimdi Şakran Cezaevinde. Annesi Fadime Akgül, her hafta çarşamba günleri İzmir’den Ankara’ya gelip oğlunun suçsuz olduğunu meydanlarda haykırıyor.

Tunahan Kurt: Köprü davasında yargılanan Tunahan Kurt, babasının ifadesiyle o gecenin şanslı erlerinden. En az ceza alanlar arasında yer alıyor. 17,5 yıl. Müebbet verilmemesine seviniyor aileler! Tunahn o gece Kartal Maltepe Nurettin Maraşel Kışlasında çıkarılıp köprüye götürülüyor. Köprüye vardıklarında saat 02.19. Önce ZPT’den iniyor, miğferine bir kurşun isabet edince tekrar biniyor ve sabaha kadar çıkmıyor.

Recep Delice: Sivaslı bir ailenin oğlu olan Recep Delice, köyünde çobanlık yapan bir gençti. 4 Şubat 2016’da askere gitti. 15 Temmuz olduğunda 5 aylık erdi. O gece Kuleli’den Boğaz Köprüsüne götürüldü. Kekeme olan Recep, Köprü davalarında doğru dürüst kendini savunamadı bile ve 17,5 yıl hapis cezasına çarptırıldı. O da hala Silivri Cezaevinde.

 

Müebbet verilen 5 günlük erin babası: “Allah onlara da ciğer acısı versin. İnim inim inletsin”

Okumaya devam et

Popular